Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Przechadzałam się w tę i z powrotem po Pokoju Wspólnym myśląc co mogę zrobić, żeby wszystko naprawić. Od czasu do czasu zerkałam na krople deszczu pokrywające okienną szybę. Potem odwracałam wzrok, przygryzając kciuk, i próbowałam zatopić wzrok w pomarańczowym płomieniu kominka.
Co dalej? Co dalej?
Luke chodził za mną w kółko, powtarzając słowa klątwy rzuconej przez czarodzieja, jakby nie znał innych słów.
Raz po raz myślałam na głos: „Jak mogłam zgodzić się na hazard? I jeszcze przegrać…?”
Szłam coraz wolniej. Luke wpadł na mnie, a ja upadłam uderzając czołem o kant stolika.
- Au! – wrzasnęłam, przyciskając rękę do czoła.
- Au to złoto – powiedział, próbując zapewne rozluźnić nieco atmosferę i zaśmiał się. – Przepraszam – dodał po chwili.
Delikatnie podniósł mnie z podłogi.
- Chemik się znalazł – prychnęłam, ale pozwoliłam mu posadzić się w fotelu.
Zabrałam dłoń z czoła. Była pokryta jaskrawoczerwoną krwią. Przyjaciel spojrzał na mnie z litością, ale też z rozbawieniem.
- Masz szczęście, że nie zemdlałaś – powiedział.
Zaśmiałam się.
- Mam szczęście, że popchnąłeś mnie akurat w tym miejscu.
Roześmiał się, po czym zrobił urażoną minę.
- Przecież przeprosiłem. – Wyjął różdżkę i wycelował nią w ranę. – Episkey!
Rana się zasklepiła. Wytarłam ręce o spodnie.
- Dzięki. Znaczy… przyjmuję przeprosiny.
Schował różdżkę, złapał mnie za rękę i poprowadził na śniadanie do Wielkiej Sali. Przy stole Gryfonów siedziało jak na razie tylko kilkanaścioro uczniów. Kilkoro grało w naszej drużynie Quidditcha. Patrząc na ich czerwone policzki, od razu nasuwała się myśl, że przed chwilą trenowali. Albo przynajmniej ścigali się, kto pierwszy dobiegnie do Wielkiej Sali, okrążając przy tym pół szkoły.
Zjadłam kanapkę z szynką i serem, a Luke nałożył sobie miskę płatków czekoladowych. Podałam mu karton mleka.
- Przewidywalny jesteś – rzuciłam. W końcu… prawie zawsze jadł to samo.
- Ja przynajmniej nie morduję zwierząt na jedzenie.
On i jego wegetarianizm. Prawie bym zapomniała.
- Nie zabijam zwierząt. Ta świnka była martwa zanim w ogóle tknęłam jej smaczną szyneczkę – powiedziałam z pełnymi ustami. Nagle zapragnęłam zmienić temat. – Co mamy pierwsze? – spytałam.
Luke przełknął, odkaszlnął i po chwili gardłowym głosem powiedział:
- Wróżbiarstwo chyba. Kiedy masz dodatkowe zajęcia z eliksirów?
- Pojęcia nie mam.
Do Sali wszedł właśnie Tomas, nasz prefekt. Wstałam i pobiegłam do niego, ciągle trzymając w lewej ręce kanapkę.
- Paterson! – zawołałam.
Chłopak spojrzał na mnie z góry. Dosłownie. Był ode mnie sporo wyższy.
- Guerano. O co chodzi? – spytał.
- Kiedy będą te zajęcia, na które mnie zapisałeś?
Tomas zrobił minę, jakby poważnie się nad tym zastanawiał, chociaż wiedziałam, że odpowiedziałby na to pytanie bez namysłu. Był niesłychanie zorganizowany. Prawie zawsze. Nic dziwnego, że został prefektem.
- Hmm… - zaczął nieco teatralnie – pojutrze o czternastej. Nie spóźnij się. Wiesz, że Werell lubi karać punktami za różne pierdoły, a jak na razie mamy dziesięć punktów więcej od Ślizgonów – powiedział z najpoważniejszą miną, na jaką było go stać. – Trochę nam jeszcze brakuje do Krukonów. Niestety – dodał smutno, po czym odszedł, a ja przywołałam Luke’a do siebie i zjadłam kanapkę w drodze do klasy.
- Co mamy zrobić, żeby Cristy wróciła? I co niby znaczy to „jeden zero jeden”? – szepnęłam do przyjaciela.
- Jak dla mnie sprawa jest prosta. Jeśli ten koleś umrze, dziewczyna wróci…
Przeniosłam wzrok z jego twarzy na czubki swoich butów.
- Nie wiemy nawet kto to jest! – krzyknęłam, po czym ze skruszoną miną, zasłoniłam usta dłonią.
Luke pociągnął mnie w korytarz po prawo.
- No, więc… chyba jest jeszcze jeden sposób – powiedział, dając do zrozumienia, że owe rozwiązanie mu nie pasuje.
Oparłam się o ścianę i osunęłam na podłogę, zdając sobie sprawę, co przyjaciel ma na myśli.
- Umrę – powiedziałam cicho. – Umrę, a ona wróci – powtórzyłam pewniejszym głosem.
Luke przytulił mnie mocno. Ogarnął mnie jego zapach. Coś jakby mieszanka dopiero skoszonej trawy i świeżo zebranych z ogródka truskawek.
Odepchnęłam go lekko. Nie chciałam się rozpłakać. A wylew łez tworzył się u mnie wraz z litością nade mną.
Luke pomimo to przytulił mnie jeszcze raz (jak nic chciał, żebym się poryczała). Znowu go odepchnęłam i razem poszliśmy pod salę, nie mówiąc po drodze ani słowa.
„Czas umierać, Cassie.” – usłyszałam głos w mojej głowie.
- Czas umierać – powtórzyłam ledwie słyszalnym szeptem, wchodząc do klasy i powstrzymując łzy zbierające się w kącikach oczu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.